Habang buhay may pag-asa. 

Gastos dito, gastos doon. Pag sa mga ganyan gusto ko mag salita pero ayoko kasi sasabihin sumasagot ako. Pero pag dating sa mga pagkakamali ko, handang handa ako i-accept yun pero bakit pag gusto ko na magsalita di ko na magawa? My mom just sold our car, may 4 years or more na ata yung car namin na yun ngayon bibili nanaman ng bago as in parang blink of an eye lang ang transaction na nangyari parang hindi pinag-aralan ang desisyon. Alam ko wala ako karapatan mangaral, kaya nga heto ako ngayon nag bloblog na lang e. Ayoko magtanim ng sama ng loob or what gusto ko lang maranasan yung hindi na ako nag kikimkim. Wala akong Dad, wala din akong step dad. Yung mama ko mag-isa sa mga decisions niya, i don’t feel na i’m part of the family (kahit dalawa lang kami family parin ang tawag ko.) kasi wala ako sa mga decision making. Is it because bata lang ako? To young for decision making? 

Sa aking pananaw, pag ang mama ko lang ang nagdedesisyon hindi naman pumapalpak pero may times na pumapalya. Hindi ko alam mga bibitawan kong salita. Promise. Magulo ang utak ko. 

I’m on battle mode. Not physically but spiritually. 

It says on Psalm 27:10 ”Even if my father and mother abandon me. The Lord will take care of me.”

Marami sa atin dito na problemadong problemado na, yung iba dinadaan nalang sa ibang tao para maramdaman ang pagmamahal na hindi nila nararamdaman sa pamilya nila. Pero sabi nga sa Psalm 27:10b The Lord will take care of you. So kaya yan! Chin up and smile dapat ang peg natin.

God bless you, reader.

- Sen. A. Cayetano

Srsly? pabata ng pabata. Dati di ako nag rereact sa mga ganyan e. Pero napapansin ko yung mag iba kong kakilala buntis na ka age ko palang. I’m not here to judge nor condemn. Ang sa akin lang, wag na sana hintayin yung oras na maiingget tayo sa mga kakilala natin diba? “ay buti pa siya.” “ay buti pa sila.” there’s more to life y’all. Oo, blessing ang mag ka baby pero diba gift ang baby after ng marriage? Nakakalungkot lang. Andami gusto salbahin ang generation na ‘to. Andami rin naman walang pakelam, keme-keme lang. Andami nagbubulagbulagan. May pag-asa pa e, kaso yung iba sumusuko na. 

C’mon, let’s find hope in the loving father. 

Alam mo yung feeling na stranded kayo pero walang takot na nararamdaman? third day na yun 3rd batch ata kami na uuwi sabi mga 7:30pm darating yung bus mag 9pm na wala pa yung bus. Kung ano-ano na pinagkakaabalahan namin yung iba picture taking, praise and worship, games, yung iba nagprapray na. Yung pastor naman namin nag woworry na kasi alam niya marami na nag-aalalang parent (isa na mama ko dun.) naghanap na kami ng signal, nakasagap ako ng 2 bar na signal nakapagtext at nawala din kaagad kaya di na pumasok mga text. Tagal namin nag hihintay.. but God was in Control, really. 

Nilalagnat parin ako nung time na yun buti may biogesic si val! yay! Actually, dapat nakauwi na ako kaso mas pinili ko sumama dun sa mga members ko sa lifegroup at yung mga kapatid ko sa lifegroup para makapag bonding din kami. Hala, di ko akalain na yung decision ko ganun ang resulta. Mga 10pm dumatin na yung bus, as soon as nakasagap ako ng signal tinawagan ko na si mama. Ayun, pag ka answer niya na armalite ako kagad. mwehehe! Naiiyak na ako sa phone nun, overflowing joy kasi nararamdaman ko that time tapos ayun pinagalitan ako patak luha ko kagad. After the call, natulog ako dahil hilong-hilo na ako. Kadating namin ng His life city Church, sumuka pa ako. Hahahaha! Kadiri, i know. Hindi na ako nakapag paalam sa mga tao doon. Deretso kagad sa kotse, hilo-hilo effect pa. Jetlag kuno. Pagkapasok ko ng bahay. Hala! si mama nagbukas ng pinto, nakakawala ng hilo. Sabi niya mag dinner kana. umakyat na siya, tapos ako natulog na kagad di ko na alam anu meaning ng dinner that time. Hahaha! halo-halong pagod, saya, takot, pagmamahal, sermon, pawis, sipon, ubo. Pero yung the best parin is yung na-release ako sa lahat ng mga dinadala ko na bigat sa loob at niremind nanaman ako ni Lord na He is in control and i don’t need to worry. He is the driver and all i have t o do is sit back and trust in Him.

I therefore conclude, I TRULY ENCOUNTERED GOD AT PENIEL. Once you experience His presence, you will never be the same again.

God bless you, reader. 

“the right path, will not be the easiest.”-pocahontas

Well, bundok kasi yung pinuntahan namin sa Mt. Peniel Patling, Tarlac. Siguro wala pa man kami dun wala na rin signal. So yun for 3 days di ko na text si mama na andun na ako, kinaya ko yun for 3 days. sobrang busy namin at pagod tapos overflowing na saya! Yung tipong ayaw mo ng umalis doon kasi ramdam na ramdam mo presensya ng panginoon! True as in! Nilagnat pa ako nung 3rd day na buti nalang the best mga ka network ko di ako pinabayaan pero mas grabi non si Lord e kahit umaapoy na ako sa lagnat nakakatalon pako. Hahaha! Walang masabi yung pagod na nadama namin sa presence ni Lord e. Iba talaga, kumbaga kung ikaw hinahanap mo girlfriend o boyfriend pag naranasan mo na yung presence ni Lord yun at yun na ang hahanapin mo wala ng iba. 

TBC.

pandaberries replied to your post: pandaberries replied to your post: I’m…

Kami na. :”> Hahahhaa. Jke. =))

HAHAHAHHA HAROT MO!!!

pandaberries replied to your post: I’m back.

CHAROT

 charot ka jan! :))) 

Dalawang araw akong tulog at gusto ko mag kwento. Nahihirapan ako iexplain yung feeling pero gusto ko lang ulit ulitin na isigaw, “I AM VICTORIOUS!” 

Ang hirap lang mag kwento ng sabay sabay. Siguro hihimay himayin ko muna. 

(via indeynabones)